Praktijkvoorbeelden
Margreet en Joep
Margreet en Joep komen voor zwangerschapsbegeleiding van hun eerste kindje. Zij wil beter leren contact te maken met hun kind, en hij wil graag een actieve bijdrage leveren bij de bevalling. 
Ze hebben zin om in hun drukke bestaan specifiek samen tijd in te ruimen om hun kind te voelen. Ze weten dat het een zoon is. De eerste keer is Margreet 23 weken zwanger. Na een gesprek gaat Margreet op de behandelbank liggen, en Joep komt erbij zitten. Samen voelen ze bijna direct hoe hun zoon schopt, en zich vervolgens zo omdraait dat hij met zijn rug en kontje in Joeps hand komt liggen. Dit is een moment van ontroering, vooral voor Joep. Hij benoemt dat het ineens zo echt is dat hij vader gaat worden.
De volgende keer, rond 27 weken zwangerschap, wordt het voor Margreet zwaarder. Omdat ze op haar werk veel moet staan, heeft ze al behoorlijk veel last van harde buiken en ze krijgt wat rugklachten. We richten de begeleiding op hoe ze zowel staand als ook zittend zoveel mogelijk kan ontspannen. Door Joeps handen op haar rug en buik, kan ze de opgebouwde spanning in haar onderlijf loslaten en haar kindje de ruimte in haar buik laten voelen.
Rond 31 weken is de focus naar de aanstaande bevalling verschoven. Aan de hand van platen nemen we de bevalling en wat je hierin kan verwachten door. Margreet leert in haar lichaam de route te voelen die haar kind bij de geboorte zal gaan, en haar lichaam ook te blijven ontspannen als ze pijn heeft. Ze heeft hierbij de handen van Joep op haar rug nodig om zich op te kunnen concentreren. Om op deze manier mee te gaan in het proces van de bevalling in plaats van er tegenin te gaan. En ze ervaart dat wanneer zij ontspant, hun zoon mee omlaag komt.
De keer daarop, met 33 weken zwangerschap, nemen we allerlei ontsluitingshoudingen door. Het droog oefenen heeft iets hilarisch en is tegelijkertijd leerzaam. We zoeken naar de meest passende bijdrage van Joep hierin.
Met 36 weken is de laatste begeleiding voor de bevalling. Joep en Margreet hebben beide vragen rondom het ouderschap. Hier nemen we de tijd voor. Ze maken zich afzonderlijk van elkaar zorgen over de veranderingen in hun bestaan straks met hun zoon. Het doet hen goed om deze zorgen uit te spreken. In praktijk komt het laatste stuk van de bevalling aan bod: het persen. Ook hierbij passeren diverse houdingen de revue. Ze ervaren wat ze op dit moment prettige houdingen vinden. En gaan met vertrouwen de bevalling tegemoet.
Zes weken na de bevalling treffen we elkaar weer. Nu met zoon Jeppe op de arm. De bevalling was ondanks de heftigheid goed verlopen. Ze waren vooral erg trots hoezeer ze het samen hadden gedaan.
Ze vinden dat Jeppe sterk reageert op hun eigen onrust die voortkomt uit hun perfectionistische inslag, en vragen me daarin mee te kijken. Ze ervaren met Jeppe op schoot, hoe ze kunnen zorgen hij minder van slag raakt, door de rust in hun eigen lichaam opnieuw te vinden.
Jeanine en Henk
Jeanine en Henk komen voor de tweede zwangerschap. Jeanine's eerste bevalling is pittig geweest, erg langdurig en uiteindelijk is het een vacuümverlossing geworden. Daardoor ziet Jeanine op tegen deze bevalling. Ze heeft Henk erg gemist tijdens de bevalling en is het vertrouwen in haar eigen kunnen kwijt geraakt. De verloskundige heeft haar getipt haptonomie te volgen.
Samen met haar man werken we aan het weer voelen van haar lichaam en contact te maken met hun kind. Gaandeweg gaat ze zich meer ontspannen. Daardoor krijgt ze meer ruimte voor haar kind, en wordt ze gevoelsmatig meer zwanger. Zowel Henk als Jeanine genieten van de momenten dat ze samen kun kind voelen en van de verbinding die dit hen samen geeft. We praten over hun angsten rondom de bevalling. In de loop van de begeleidingen ebt de angst bij Jeanine weg en komt er vertrouwen voor in de plaats. Zelfvertrouwen in haar eigen kunnen en vertrouwen de bevalling samen met Henk aan te kunnen.
De bevalling verloopt vlot en zonder medisch ingrijpen wordt hun tweede dochter Fien geboren.
Claudia en Sander
Claudia en Sander komen voor hun vierde zwangerschap. De derde is geëindigd in een miskraam, waardoor het onbevangen genieten er niet inzit. Ze willen zich inzetten om zich aan dit kindje te gaan durven hechten.
Al vroeg in de zwangerschap komen ze. Ze hadden beide hun kind nog niet gevoeld. In rust op de behandelbank, voelen ze duidelijke schopjes, met emoties van dien. Een onbevangen zwangerschap wordt het niet meer, maar wel kunnen ze van hun kind gaan genieten.
Gaandeweg de begeleiding blijkt dat het een groot kind gaat worden. We werken eraan om het kind toch voldoende ruimte te geven door op een oefenbal te zitten en veel verzachting in Claudia's lichaam te realiseren. Sander voelt haar steeds beter aan en weet hoe hij haar kan ondersteunen.
De bevalling verloopt anders dan verwacht. Door de grootte en de verkeerde ligging van hun kind wordt het een keizersnede. Het lichamelijk herstel is zwaar. Ze kijken evenwel prettig terug op de bevalling. Ze hebben het heel lang samen kunnen doen, en alles gegeven, tot ze door omstandigheden naar de operatiekamer moesten.
Het meest bijzondere vinden ze hoe alert hun zoon Jonas direct na de geboorte was, en naar hen keek. Ze ervaren het als direct gevolg van het contact dat ze tijdens de zwangerschap al hebben gelegd.
Ayla en Jan Pieter
Ayla en Jan Pieter komen 6 weken na de geboorte van David terug in de praktijk. David slaapt 's nachts goed, maar overdag is hij erg onrustig en slaapt nauwelijks. Dit put Ayla uit. We kijken gezamenlijk hoe David reageert. Hij lijkt erop dat hij alle indrukken niet goed kan verwerken, waardoor hij overprikkeld is. Ook wanneer hij bij hen op schoot zit, blijft hij zich veelvuldig strekken. We bespreken heel praktisch wat ze in hun leven en dagritme kunnen aanpassen zodat het voor David rustiger wordt. Voor hem zal regelmaat belangrijk zijn.
We oefenen in praktijk hoe het lijfelijk contact verloopt. Ayla neemt David op schoot en masseert hem. Door dit heel aandachtig te doen en vooral het ritme af te stemmen op David, merken ze dat hij ontspant. In de wisselwerking ontspant Ayla mee. Jan Pieter neemt David vervolgens over. Wanneer ook de verschillende houdingen en bewegingen aangepast worden aan het tempo van David, kan David het volgen en zich eraan overgeven.
Ayla en Jan Pieter willen graag een vervolgafspraak om hierop door te gaan. 2 weken later ontmoeten we elkaar weer. Ze ervaren David als een veel rustiger mannetje. Het is een verademing dat David nu overdag ook slaapt. Zo kan Ayla zelf meer rust nemen en er voor David zijn als hij haar nodig heeft.
Dat David beter in zijn vel steekt is zichtbaar in het contact dat hij nu veelvuldig zoekt. Hij kijkt hen intens aan en lacht naar zijn ouders. Jan Pieter gaat op de bal zitten en neemt David in een actieve houding op schoot. Jan Pieter ervaart wat hij kan aangeven zodat David zich zelf opricht. Een mooie metafoor voor het ouderschap zo blijkt; als ouders bied je een brede basis, waarop het kind zich kan gaan oprichten en de wereld kan gaan ontdekken. En hiermee ronden we de begeleiding af.